بخش ۸۳ - خیال من به تماشای آسمان بود است

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: انبوداست۵ بیت

خیال من به تماشای آسمان بود استبدوش ماه به آغوش کهکشان بود است

گمان مبر که همین خاکدان نشیمن ماستکه هر ستاره جهان است یا جهان بود است

به چشم مور فرومایه آشکار آیدهزار نکته که از چشم ما نهان بود است

زمین به پشت خود الوند و بیستون داردغبار ماست که بر دوش او گران بود است

ز داغ لالهٔ خونین پیاله می بینمکه این گسسته نفس صاحب فغان بود است

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بازتاب احساسات شاعر نسبت به آسمان و جهان می‌پردازد. شاعر با تصویرسازی زیبایی از آسمان و کهکشان، به عظمت و زیبایی جهان اشاره می‌کند و معتقد است که زمین تنها محل زندگی ما نیست و در واقع ستاره‌ها و کهکشان‌ها نیز جزئی از این زیبایی هستند. او همچنین به محدودیت‌های دید انسان اشاره کرده و می‌گوید که برخی نکات عمیق و ارزشمند برای ما پنهان مانده‌اند. در نهایت، با اشاره به داغ لاله و حالتی از فغان، به عمق احساسات و رنج‌های انسانی پرداخته و نشان می‌دهد که این احساسات نیز بخشی از زندگی هستند.