بخش ۷۷ - فرشته گرچه برون از طلسم افلاک است

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: اکاست۶ بیت

فرشته گرچه برون از طلسم افلاک استنگاه او بتماشای این کف خاک است

گمان مبر که بیک شیوه عشق می بازندقبا بدوش گل و لاله بی جنون چاک است

حدیث شوق ادا میتوان بخلوت دوستبه ناله ئی که ز آلایش نفس پاک است

توان گرفت ز چشم ستاره مردم راخرد بدست تو شاهین تند و چالاک است

گشای چهره که آنکس که لن ترانی گفتهنوز منتظر جلوهٔ کف خاک است

درین چمن که سرود است و این نوا ز کجاستکه غنچه سر بگریبان و گل عرقناک است

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و عشق الهی اشاره می‌کند و از ویژگی‌های فرشتگان که فراتر از دنیای مادی هستند، می‌گوید. او تأکید می‌کند که فرشتگان به تماشای انسان‌ها و دنیای خاکی علاقه‌مندند. شاعر همچنین به عشق و شوق در خلوت با معشوق پرداخته و از ناله‌هایی که ناشی از پاکی نفس است، سخن می‌گوید. در ادامه، به قدرت و تیزی نگاه انسان‌ها نیز اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که افراد باید چهره‌های خود را بگشایند تا دیده شوند. در آخر، شاعر به زیبایی‌های طبیعت و احساسات درونی اشاره می‌کند که در میان گل‌ها و غنچه‌ها نمود پیدا می‌کند.