بخش ۷۳ - خضر وقت از خلوت دشت حجاز آید برون

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: ازایدبرون۵ بیت

خضر وقت از خلوت دشت حجاز آید برونکاروان زین وادی دور و دراز آید برون

من به سیمای غلامان فر سلطان دیده امشعلهٔ محمود از خاک ایاز آید برون

عمر ها در کعبه و بتخانه می نالد حیاتتا ز بزم عشق یک دانای راز آید برون

طرح نو می افکند اندر ضمیر کائناتناله ها کز سینهٔ اهل نیاز آید برون

چنگ را گیرید از دستم که کار از دست رفتنغمه ام خون گشت و از رگهای ساز آید برون

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف لحظاتی از ظهور و حضور خضر (نماد دانایی و زندگی جاوید) در دشت حجاز می‌پردازد و از آمدن کاروانی از دور و دراز سخن می‌گوید. شاعر به دیدن غلامان فرزند سلطان اشاره می‌کند و شعله محمود را که از خاک ایاز برمی‌آید، یادآور می‌شود. او زندگی را در کعبه و بتخانه در ناله می‌بیند و از بزم عشق یاد می‌کند که دانای راز از آنجا بیرون می‌آید. همچنین شاعر به این نکته اشاره دارد که ناله‌های اهل نیاز از سینه‌شان می‌جوشد و سرانجام، از ناامیدی در آهنگش می‌گوید و از دست رفتن نغمه‌اش و تبدیل آن به خون سخن می‌گوید. در کل، شعر به جستجوی حقیقت و معنا در زندگی و عشق می‌پردازد.