بخش ۶۷ - دگر ز ساده دلیهای یار نتوان گفت

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: انگفت۷ بیت

دگر ز ساده دلیهای یار نتوان گفتنشسته بر سر بالین من ز درمان گفت

زبان اگرچه دلیر است و مدعا شیرینسخن ز عشق چه گویم جز اینکه نتوان گفت

خوشا کسی که فرو رفت در ضمیر وجودسخن مثال گهر بر کشید و آسان گفت

خراب لذت آنم که چون شناخت مراعتاب زیر لبی کرد و خانه ویران گفت

غمین مشو که جهان راز خود برون ندهدکه آنچه گل نتوانست مرغ نالان گفت

پیام شوق که من بی حجاب می گویمبه لاله قطره شبنم رسید و پنهان گفت

اگر سخن همه شوریده گفته ام چه عجبکه هر که گفت ز گیسوی او پریشان گفت

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر در مورد عشق و احساساتی است که در دل نسبت به یار وجود دارد. شاعر می‌گوید که نمی‌تواند به سادگی درباره‌ دلبستگی‌ها و احساسات خود سخن بگوید، زیرا عشق موضوعی پیچیده و عمیق است. او برای کسانی که توانسته‌اند به عمق وجود دیگران پی ببرند، ابراز شادمانی می‌کند. همچنین شاعر اشاره می‌کند که با وجود غم و حسرت، نباید ناراحت شد، زیرا بعضی از رازها در زندگی همچنان پنهان باقی می‌مانند. در نهایت، او به این نکته می‌رسد که اگر احساساتش را به شکل آشفته‌ای بیان کرده، طبیعی است، زیرا هرکسی که از عشق سخن می‌گوید، به نوعی دچار سردرگمی می‌شود.