بخش ۵۱ - فرصت کشمکش مده این دل بی قرار را

وزن: مفتعلن مفاعلن مفتعلن مفاعلن (رجز مثمن مطوی مخبون)قافیه: اررا۶ بیت

فرصت کشمکش مده این دل بی قرار رایک دو شکن زیاده کن گیسوی تابدار را

از تو درون سینه ام برق تجلئی که منبا مه و مهر داده ام تلخی انتظار را

ذوق حضور در جهان رسم صنم گری نهادعشق فریب می دهد جان امیدوار را

تا بفراغ خاطری نغمهٔ تازه ئی زنمباز به مرغزار ده طایر مرغزار را

طبع بلند داده ئی بند ز پای من گشایتا به پلاس تو دهم خلعت شهریار را

تیشه اگر بسنگ زد این چه مقام گفتگوستعشق بدوش می کشد این همه کوهسار را

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از دل بی‌قرار و longing خود سخن می‌گوید و از معشوق می‌خواهد که در کشمکش‌ها فرصتی برای آرامش به او دهد. او به زیبایی و جذابیت معشوق اشاره می‌کند و تنهایی و تلخی انتظارش را توصیف می‌کند. شاعر ابراز می‌کند که عشق، جان او را فریفته کرده و او از زیبایی‌های عشق و عشق ورزیدن لذت می‌برد. در نهایت، شاعر از طبع بلند و آزادگی خواسته که از او برای رسیدن به عشق و آسایش دست یاری دهد. حتی اگر مشکلات و سختی‌ها وجود داشته باشد، عشق می‌تواند او را توانمند کند.