بخش ۱۰۹ - بینی جهان را خود را نبینی

وزن: مستفعلن فع مستفعلن فع (متقارب مثمن اثلم)قافیه: ینی۶ بیت

بینی جهان را خود را نبینیتا چند نادان غافل نشینی

نور قدیمی شب را بر افروزدست کلیمی در آستینی

بیرون قدم نه از دور آفاقتو پیش ازینی تو بیش ازینی

از مرگ ترسی ای زنده جاوید؟مرگ است صیدی تو در کمینی

جانی که بخشد دیگر نگیرندآدم بمیرد از بی یقینی

صورت گری را از من بیاموزشاید که خود را باز آفرینی

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به تأمل در وجود و وضعیت انسان و نادانی او اشاره دارد. شاعر از ما می‌خواهد که به جای نادان ماندن، نوری از دانش و فهم را بر افروزیم و درک بهتری از زندگی و مرگ داشته باشیم. او از مرگ نمی‌هراسد، بلکه آن را به عنوان فرصتی برای یادگیری و تجدید حیات می‌بیند و به ما توصیه می‌کند که با بهبود خود و فهم بهتر از زندگی، به آفرینش دوباره خود بپردازیم. در نهایت، شاعر بر اهمیت شناخت خود و استفاده از تجربیات برای رشد و تغییر تأکید می‌کند.