بخش ۲۸ - قل هوالله احد
من شبی صدیق را دیدم بخوابگل ز خاک راه او چیدم بخواب
آن «امن الناس» بر مولای ماآن کلیم اول سینای ما
همت او کشت ملت را چو ابرثانی اسلام و غار و بدر و قبر
گفتمش ای خاصهٔ خاصان عشقعشق تو سر مطلع دیوان عشق
پخته از دستت اساس کار ماچاره ئی فرما پی آزار ما
گفت تا کی در هوس گردی اسیرآب و تاب از سورهٔ اخلاص گیر
اینکه در صد سینه پیچد یک نفسسری از اسرار توحید است و بس
رنگ او بر کن مثال او شویدر جهان عکس جمال او شوی
آنکه نام تو مسلمان کرده استاز دوئی سوی یکی آورده است
خویشتن را ترک و افغان خوانده ئیوای بر تو آنچه بودی مانده ئی
وارهان نامیده را از نامهاساز با خم در گذر از جامها
ای که تو رسوای نام افتاده ئیاز درخت خویش خام افتاده ئی
با یکی ساز از دوئی بردار رختوحدت خود را مگردان لخت لخت
ای پرستار یکی گر تو توئیتا کجا باشی سبق خوان دوئی
تو در خود را بخود پوشیده ئیدر دل آور آنچه بر لب چیده ئی
صد ملل از ملتی انگیختیبر حصار خود شبیخون ریختی
یک شو و توحید را مشهود کنغائبش را از عمل موجود کن
لذت ایمان فزاید در عملمرده آن ایمان که ناید در عمل