بخش ۲۷ - خطاب به مخدرات اسلام
ای ردایت پردهٔ ناموس ماتاب تو سرمایهٔ فانوس ما
طینت پاک تو ما را رحمت استقوت دین و اساس ملت است
کودک ما چون لب از شیر تو شستلااله آموختی او را نخست
می تراشد مهر تو اطوار مافکر ما گفتار ما کردار ما
برق ما کو در سحابت آرمیدبر جبل رخشید و در صحرا تپید
ای امین نعمت آئین حقدر نفسهای تو سوز دین حق
دور حاضر تر فروش و پر فن استکاروانش نقد دین را رهزن است
کور و یزدان ناشناس ادراک اوناکسان زنجیری پیچاک او
چشم او بیباک و ناپرواستیپنجهٔ مژگان او گیراستی
صید او آزاد خواند خویش راکشتهٔ او زنده داند خویش را
آب بند نخل جمعیت توئیحافظ سرمایهٔ ملت توئی
از سر سود و زیان سودا مزنگام جز بر جادهٔ آبا مزن
هوشیار از دستبرد روزگارگیر فرزندان خود را در کنار
این چمن زادان که پر نگشاده اندز آشیان خویش دور افتاده اند
فطرت تو جذبه ها دارد بلندچشم هوش از اسوهٔ زهرا مبند
تا حسینی شاخ تو بار آوردموسم پیشین بگلزار آورد