بخش ۲۳۱ - دانهٔ سبحه به زنار کشیدن آموز
دانهٔ سبحه به زنار کشیدن آموزگر نگاه تو دو بین است ندیدن آموز
پا ز خلوت کدهٔ غنچه برون زن چو شمیمبا نسیم سحر آمیز و وزیدن آموز
آفریدند اگر شبنم بی مایه تراخیز و بر داغ دل لاله چکیدن آموز
اگرت خار گل تازه رسی ساخته اندپاس ناموس چمن دار و خلیدن آموز
باغبان گر ز خیابان تو بر کند تراصفت سبزه دگر باره دمیدن آموز
تا تو سوزنده تر و تلخ تر آئی بیرونعزلت خم کده ئی گیر و رسیدن آموز
تا کجا در ته بال دگران می باشیدر هوای چمن آزاده پریدن آموز
در بتخانه زدم مغبچگانم گفتندآتشی در حرم افروز و تپیدن آموز