بخش ۶ - زروان که روح زمان و مکان است مسافر را بسیاحت عالم علوی میبرد

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)۲۵ بیت

از کلامش جان من بیتاب شددر تنم هر ذره چون سیماب شد

ناگهان دیدم میان غرب و شرقآسمان در یک سحاب نور غرق

زان سحاب افرشته ئی آمد فرودبا دو طلعت این چو آتش آن چو دود

آن چو شب تاریک و این روشن شهابچشم این بیدار و چشم آن بخواب

بال او را رنگهای سرخ و زردسبز و سیمین و کبود و لاجورد

چون خیال اندر مزاج او رمیاز زمین تا کهکشان او را دمی

هر زمان او را هوای دیگریپر گشادن در فضای دیگری

گفت «زروانم جهان را قاهرمهم نهانم از نگه هم ظاهرم

بسته هر تدبیر با تقدیر منناطق و صامت همه نخچیر من

غنچه اندر شاخ می بالد ز منمرغک اندر آشیان نالد ز من

دانه از پرواز من گردد نهالهر فراق از فیض من گردد وصال

هم عتابی هم خطابی آورمتشنه سازم تا شرابی آورم

من حیاتم من مماتم من نشورمن حساب و دوزخ و فردوس و حور

آدم و افرشته در بند من استعالم شش روزه فرزند من است

هر گلی کز شاخ می چینی منمام هر چیزی که می بینی منم

در طلسم من اسیر است این جهاناز دمم هر لحظه پیر است این جهان

لی مع الله هر که را در دل نشستآن جوانمردی طلسم من شکست

گر تو خواهی من نباشم در میانلی مع الله باز خوان از عین جان»

در نگاه او نمیدانم چه بوداز نگاهم این کهن عالم ربود

یا نگاهم بر دگر عالم گشودیا دگرگون شد همان عالم که بود

مردم اندر کائنات رنگ و بوزادم اندر عالم بی های و هو

رشتهٔ من زان کهن عالم گسستیک جهان تازه ئی آمد بدست

از زیان عالمی جانم تپیدتا دگر عالم ز خاکم بر دمید

تن سبک تر گشت و جان سیار ترچشم دل بیننده و بیدار تر

پردگی ها بی حجاب آمد پدیدنغمهٔ انجم بگوش من رسید

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به توصیف یک تجربه عارفانه و روحانی می‌پردازد. او از حالت بی‌تابی ناشی از کلامی الهی سخن می‌گوید که در او تحولی عمیق ایجاد کرده است. شاعر به دیدن آسمانی پر از نور می‌رسد و فرشته‌ای را می‌بیند که به زمین نازل می‌شود. این فرشته نماد تضادهاست: یکی تاریک و دیگری روشن، و تجلی‌های رنگی آن نشان‌دهنده تنوع و زندگی است. سپس فرشته خود را معرفی می‌کند و به قدرت و نفوذش بر جهان اشاره دارد. او می‌گوید که همه چیز تحت تأثیر خواست و اراده اوست و حتی دنیای مادی و معنوی را به تصویر می‌کشد. شاعر احساس می‌کند که هر چیزی که در جهان وجود دارد، در حقیقت تجلی اوست، و با توصیف فرود آمدن فرشته، حس می‌کند که دروازه‌ای به عالم دیگری گشوده شده است. در انتهای شعر، شاعر از تغییراتی در خودش و جهان می‌گوید و از احساس سبکی و آگاهی جدیدی سخن می‌گوید که با اتصال به دنیای معنوی به دست آورده است. این تجربه به او نغمه‌ای از عالم بزرگ‌تر و باطنی‌تر را نشان می‌دهد.