بخش ۴۴ - نالهٔ ابلیس

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)۱۷ بیت

ای خداوند صواب و ناصوابمن شدم از صحبت آدم خراب

هیچگه از حکم من سر بر نتافتچشم از خود بست و خود را در نیافت

خاکش از ذوق ابا بیگانه ئیاز شرار کبریا بیگانه ئی

صید خود صیاد را گوید بگیرالامان از بندهٔ فرمان پذیر

از چنین صیدی مرا آزاد کنطاعت دیروزهٔ من یاد کن

پست ازو آن همت والای منوای من ، ای وای من ، ای وای من

فطرت او خام و عزم او ضعیفتاب یک ضربم نیارد این حریف

بندهٔ صاحب نظر باید مرایک حریف پخته تر باید مرا

لعبت آب و گل از من باز گیرمی نیاید کودکی از مرد پیر

ابن آدم چیست ، یکمشت خس استمشت خس را یک شرار از من بس است

اندرین عالم اگر جز خس نبوداین قدر آتش مرا دادن چه سود

شیشه را بگداختن عاری بودسنگ را بگداختن کاری بود

آنچنان تنگ از فتوحات آمدمپیش تو بهر مکافات آمدم

منکر خود از تو می خواهم بدهسوی آن مرد خدا راهم بده

بنده ئی باید که پیچد گردنملرزه اندازد نگاهش در تنم

آن که گوید «از حضور من برو» آنکه پیش او نیرزم با دو جو

ای خدا یک زنده مرد حق پرستلذتی شاید که یابم در شکست

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از خداوند درخواست می‌کند که او را از غفلت و حالت ناپاکی‌اش آزاد کند. او به ضعف و ناتوانی‌اش در برابر وسوسه‌ها اشاره کرده و ابراز می‌کند که هیچ‌گاه از فرمان‌های خدا سر باز نزده است. شاعر با ناامیدی از وضعیت خود می‌گوید که باید شخصی با خرد و پخته‌تری به یاری او بیاید و از خداوند می‌خواهد تا راهی به سوی مردان خداوندی پیدا کند که او را به درستی هدایت کنند. در پایان، او آرزو می‌کند که در شکست‌ها نیز لذتی الهی یابد.