بخش ۳۰ - نغمهٔ بعل

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)۲۰ بیت

آدم این نیلی تتق را بر دریدآنسوی گردون خدائی را ندید

در دل آدم به جز افکار چیستهمچو موج این سر کشید و آن رمید

جانش از محسوس می گیرد قراربو که عهد رفته باز آید پدید

زنده باد افرنگی مشرق شناسآنکه ما را از لحد بیرون کشید

ای خدایان کهن وقت است وقت

در نگر آن حلقهٔ وحدت شکستآل ابراهیم بی ذوق الست

صحبتش پاشیده جامش ریز ریزآنکه بود از بادهٔ جبریل مست

مرد حر افتاد در بند جهاتبا وطن پیوست و از یزدان گسست

خون او سرد از شکوه دیریانلاجرم پیر حرم زنار بست

ای خدایان کهن وقت است وقت

در جهان باز آمد ایام طربدین هزیمت خورده از ملک و نسب

از چراغ مصطفی اندیشه چیستزانکه او را پف زند صد بولهب

گرچه می آید صدای لاالهآنچه از دل رفت کی ماند به لب

اهرمن را زنده کرد افسون غربروز یزدان زرد رو از بیم شب

ای خدایان کهن وقت است وقت

بند دین از گردنش باید گشودبندهٔ ما بندهٔ آزاد بود

تا صلوت او را گران آید همیرکعتی خواهیم و آن هم بی سجود

جذبه ها از نغمه می گردد بلندپس چه لذت در نماز بی سرود

از خداوندی که غیب او را سزدخوشتر آن دیوی که آید در شهود

ای خدایان کهن وقت است وقت

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بررسی موضوعاتی چون تفکر، دین و آزادگی می‌پردازد. شاعر ابتدا به ترسیم حال انسان می‌پردازد که با افکارش دچار آشفتگی است و از خداوند دور شده است. سپس به تقدیر افرنگ و نقش آن در نجات انسان از تاریکی و جهل اشاره می‌کند. شاعر به خدایان کهن هشدار می‌دهد که زمان تغییر و تحول فرارسیده و با انتقاد از ابهام دین، خواستار رهایی از قید و بندهای آن می‌شود. او از لذت زندگی و تجربه مستقیم از خداوند سخن می‌گوید و بر اهمیت عشق و آگاهی تاکید می‌کند. در نهایت، شاعر به این نتیجه می‌رسد که باید از محدودیت‌های دینی رها شد و زندگی را در ابعاد جدید تجربه کرد.