شمارهٔ ۹۶
چون شب و روز مرا از تو عنایت باشدمن و ترک غم عشق این چه حکایت باشد
چون ز سر تا بقدم لطفی و جانی و کرمحاش لله که مرا از تو شکایت باشد
طالب وصل نیم بنده فرمان توامبنده را بندگی شاه کفایت باشد
فتنه آموخت بدآموز ولی معلوم استکآخر فتنه او تا بچه غایت باشد
عالمی گر شودم دشمن از آن باکی نیستگرم از لطف تو ای دوست حمایت باشد
حال ملک دل من چیست تو هم میدانیزانکه شه با خبر از حال ولایت باشد
آن کریمی که تو از غایت لطف و کرمتپیش تو ذکر گنه نیز جنایت باشد
اگر از مصحف حسنت ورقی شرح دهمسوره یوسف از آن یک دو سه آیت باشد
مونس جان حسین است جفا و ستمتکه ز تو جور و جفا لطف و عنایت باشد