شمارهٔ ۹
شه من بدرد عشقت بنواز جان ما راکه دلم ز درد یابد همه راحت و دوا را
چو جمال خود نمائی نظرم بخویش نبودچو مه تمام بینم چه نظر کنم سها را
بکمال عشقبازان نرسند خودپرستانبحریم پادشاهی چه محل بود گدا را
ز خودی برآی آنگه ار نی بگوی ای دلکه تو تا توئی نبینی سبحات کبریا را
اگر ای کلیم داری خبری ز ذوق نازشز کلام لن ترانی تو نظاره کن لقا را
ظلمات هستی خود تو بصدق در سفر کنچو خضر اگر بجوئی سر چشمه بقا را
چو بدوست انس یابی دل خود ز انس برکنمشناس هیچکس را چو شناختی خدا را
بحسین خسته هر دم چو مسیح جان ببخشدسحری ز کوی جانان چو گذر بود صبا را