شمارهٔ ۸۴
مه گلچهره من چون ز سفر بازآیدمن دلسوخته را نور بصر باز آید
دارم امید که ناگه ز شفاخانه غیبمرهم سینه این خسته جگر بازآید
من دیوانه ز زنجیر بلا باز رهمگر پریروی ملک سیرت من بازآید
سوزد از آه دلم طارم ماه و خورشیدگر نه آن رشک مه و غیرت خور بازآید
کی بود کان بت عیسی دم یوسف منظربمداوای دل اهل نظر بازآید
گل اقبال دمد از چمن عیش حسیناگر آن سرو سخن گو ز سفر بازآید