شمارهٔ ۶۹

قافیه: انارید۸ بیت

دوستان جان مرا جانب جانان آریدبلبلی از قفسی سوی گلستان آرید

جان بیمار مرا جانب عیسی ببریدیا قتیل غم او را ز لبش جان آرید

عندلیب دلم از خار فراق آزاد استاز کرم بلبل دل را بگلستان آرید

شحنه عقل اگر سر بنهد بر در عشقشحنه را دست ببندید و بسلطان آرید

زنگ اغیار زدودیم ز آئینه دلآینه تحفه بر یوسف کنعان آرید

تا چو پروانه پر و بال و دل و جان سوزیدشمع ما را ز کرم سوی شبستان آرید

تحفه ای لایق آن حضرت اگر میطلبیددل بریان شده و دیده گریان آرید

از تجلی جمالش چو شود موسم عیدجان مجروح حسین از پی قربان آرید

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف عشق و longing (دلتنگی) می‌پردازد. شاعر از دوستانش می‌خواهد که او را به محبوبش برسانند و دلش را تسکین دهند. او به حال بیمار خود اشاره می‌کند و آرزو دارد که غم عشقش را از لب محبوبش بگیرد. شاعر همچنین بیان می‌کند که دلش از فراق آزاد شده و در عین حال دنبال راهی برای نزدیک شدن به عشق است. او خواهان دلی سوخته و چشمانی گریان است که نشانی از عشق و شوقش باشد. در نهایت، شاعر به عظمت جمال محبوبش اشاره می‌کند و از او دعا می‌کند تا جان مجروحش را به قربان برساند.