شمارهٔ ۶۳

وزن: مفعول مفاعیلن مفعول مفاعیلن (هزج مثمن اخرب)قافیه: ازد۷ بیت

بر روی دل افروزت هر کو نظر اندازدچون شمعش اگر سوزی با سوز درون سازد

با هر که ز طنازی یک لحظه بپردازیبیکار ز خویش آید با عقل نپردازد

این دولت آن عاشق کز روی سرافرازیجان بر رخت افشاند سر در قدمت بازد

چون داغ غلامانت مه بر رخ خود داردبا روی تو از خوبی اکنون مه نو نازد

ای جان اگرت سوزد چون عود مکن نالهتا در بر خود گیرد چون چنگ که بنوازد

معراجت اگر باید بر دلدل دل بنشینکز فرش بیک حمله تا عرش همی تازد

عاشق بود آن صادق کو همچو حسین ای جانهر دم ز غم کهنه شادی نو آغازد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی عشق و زیبایی صحبت می‌کند. شاعر به دل افروز معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که هر کسی به چهره‌ی او نگاه کند، مثل شمعی که می‌سوزد، تحت تأثیر او قرار می‌گیرد. عشقی که باعث سرافرازی شده، جان عاشق را فدای معشوق می‌کند. همچنین به زیبایی‌های معشوق پرداخته و تأکید می‌کند که اگر معشوق احساس سوز و درد کند، نباید ناله کند بلکه باید به آرامی در کنار محبوب خود باقی بماند. در نهایت، شاعر عشق را مقدس و صادقانه توصیف می‌کند، مانند حسین که از غم‌ها هر روز شادی جدیدی می‌آفریند.