شمارهٔ ۳۲
منم و شورش و غوغا ز غمت تا بقیامتچو سلام تو شنیدم چه برم راه سلامت
دل من مست بقا کن ز تجلیت فنا کنچو دلم می نشکیبد چو کلیمی بکلامت
چو غمت برد قرارم خبر از طعنه ندارمچو دل آشفته یارم نه هراسم ز ملامت
ز غم عشق بجوشم چکنم گر نخروشمقدحی درد بنوشم ببر ایماه تمامت
تو مرا واله خود کن ز میم مست ابد کنهمه را غرق احد کن نه نشان مان نه علامت
بده ای دوست صبوحی که توام راحت روحیهمه احسان و فتوحی همه فضلی و کرامت
ببر از خویش چنانم که دگر هیچ ندانمکه مرا بند ره آمد خرد و علم و شهامت
بکشم درد و بلایت طلبم جور و جفایتکه کسی راز دل و جان نبود هیچ سلامت
دل خود کرد حسین از همه اغیار مصفاکه در او جز تو کسی را نبود جای اقامت