شمارهٔ ۲۶۰

وزن: مفتعلن مفاعلن مفتعلن مفاعلن (رجز مثمن مطوی مخبون)قافیه: اریی۹ بیت

آه که از ره کرم یار نکرد یارئیسوختم از غم و نشد رنجه بغمگسارئی

بر سر صید خود مرا کشت و نگاه هم نکردلایق صید خسروی نیست چو من شکارئی

چاره کار عاشقان زاری و زور و زر بودزور و زرم چو نیست هست چاره بنده زارئی

کبر و ریا نمیکنم بر در کبریای اوعزت و سرفرازیم مسکنت است و خوارئی

نیستم آتشی صفت سر بهوا نمی کشمبر درش آبروی من هست ز خاکسارئی

من بامید لطف تو آمده ام به پیش دربدرقه طریق من هست امیدوارئی

با تن همچو برگ که کوه بلا همی کشمپیشه عاشقان بود طاقت و برد بارئی

شد ز علاج درد من عقل بعجز معترفزانکه ز عشق خورده ام ضربت زخم کارئی

گر به نثارت آورم همچو حسین جان بکفاز رخ اهل دل کشم خجلت و شرمسارئی

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از رنج و درد ناشی از عشق و ناکامی سخن می‌گوید. او از بی‌مهری معشوق به شدت غمگین است و می‌گوید که حتی آرزوی یاری و محبت از او برنمی‌آید. شاعر خود را شکار می‌داند که به پشت صیدش کشته شده و باید به مصائب عشق تن دهد. او معتقد است که نیازی به کبر و ریا ندارد و در برابر بزرگی معشوق، احساس مسکنت و فقر می‌کند. در نهایت، شاعر با امید به لطف معشوق به درگاه او آمده و از زخم‌های عشق و دردهایی که کشیده، شکایت می‌کند. او می‌گوید که عقل نیز در برابر این عشق به عجز رسیده است، و اگر هم خواسته‌ای داشته باشد، آن تنها خجلت و شرم از اهل دل است.