شمارهٔ ۲۰۸

قافیه: ایتو۸ بیت

ای دل و جان عاشقان شیفته لقای توعقل فضول کی برد راه بکبریای تو

بلبل طبع با نوا از چمن شمایلتطوطی روح را دهن پر شکر از عطای تو

آتش جان خاکیان نفخه بی نیازیتآب رخ هوائیان خاک در سرای تو

گشته قرار آسمان پایه قدر بنده اتبوده و رای لامکان سلطنت گدای تو

دیده بدوخت از جهان آنکه بدید طلعتتگشت جدا ز خویشتن هر که شد آشنای تو

هست ترا بجای من بنده بی شمار لیکآه که بنده ترا نیست شهی بجای تو

تیغ بکش بکش مرا تا برسی بکام دلجان هزار همچو من باد شها فدای تو

پیش سگان کوی تو جان برضا همی دهمجان حسین اگر بود واسطه رضای تو

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به عشق و شیدایی نسبت به محبوب می‌پردازد. شاعر از دل و جان عاشقانه‌اش صحبت می‌کند و می‌گوید که عقلش در مقابل عظمت محبوب ناتوان است. او به زیبایی و لطافت محبوب مانند بلبل و طوطی اشاره کرده و از شوق و نیاز به او سخن می‌گوید. عشق به محبوب به حدی است که حتی آسمان نیز به خاطر او آرامش دارد و هر که او را ببیند، از خود بی‌خود می‌شود. شاعر تأکید می‌کند که بنده‌های زیادی برای محبوب وجود دارند، اما هیچ‌کس به اندازه خودش نمی‌تواند به او خدمت کند. در نهایت، او آرزو می‌کند که حاضر است جانش را برای محبوب فدای کند و حتی اگر لازم باشد، جانش را در راه او بدهد.