شمارهٔ ۲۰۷
پای خیال سست شد در طلب وصال توکاش بخواب دیدمی یکنفسی خیال تو
آه که کی سپردمی راه بکوی کبریاگر نشدی دلیل من پرتوی از جمال تو
هر که ز روی مسکنت خاک ره طلب نشدمحرم راز کی شود در حرم جلال تو
بلبل جان گسسته دم بی گل سوری رختطوطی طبع بسته لب بی شکر مقال تو
از لب روح بخش تو آب زلال میچکدبو که بکام دل چشم چاشنی زلال تو
دام شکار جان من سلسله های طره اتدانه طایر دلم نقش خیال خال تو
چند ز گفتگو حسین هان رخ است و جان و سرحال بجو که هرزه است این همه قیل و قال تو