شمارهٔ ۱۵۱
چو قدر دلبر و آداب عشق ما دانیمبیا که روی تو بینیم و جان برافشانیم
جمال صورت جان بر در تو تا دیدیمدر آن کمال که صورت نگاشت حیرانیم
ورای حسن ترا دلفریبی و ناز استکه ما بجان و دل ای دوست طالب آنیم
اگر چه سوخته آتش فراق توایمبه یمن وصل تو از هجر داد بستانیم
به تحفه گر ز درت آورد صبا گردیبه خاکپای تو کو را بدیده بنشانیم
هدایتی چو ز کشاف هیچ کشف نگشتکنون بمکتب عشق تو تخته میخوانیم
از آنزمان که غلام کمینه تو شدیمحسین وار در اقلیم عشق سلطانیم