شمارهٔ ۱۴۹
من آشفته و شیدا چو تمنای تو دارماز سر خویش گذشتم سر سودای تو دارم
گل صد برگ نبویم سمن و لاله نجویمکه در این باغ هوای گل رعنای تو دارم
بجهان شورش و غوغا چه عجب از من شیداکه بهنگام قیامت سر غوغای تو دارم
دلم از ملک دو عالم نشود فرخ و خرمز غم عشق جگر سوز دلارای تو دارم
بتماشاگه جنت چو روم دیده به بندممن دلخسته به پنهان چو تماشای تو دارم
چو مرا هست تمنا که شکاری تو باشمهمه روی دل از آنروز بصحرای تو دارم
چو حسین از سر دانش ز تو چون شکر نگویمکه بسی بخت و سعادت ز عطاهای تو دارم