شمارهٔ ۱۴۴

وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: یدیم۶ بیت

بوئی ز گلستان تو ما چون بشنیدیماز خود برمیدیم و بدانسوی دویدیم

از بال و پر خویش چو کردیم تبرابا بال و پر عشق در آن راه پریدیم

عمری چو در آن بادیه سرگشته بگشتیمآخر بحریم حرم وصل رسیدیم

ای وای که چون حلقه بر آن در بنشستیموز صدر سرا بانگ درآئی نشنیدیم

چون بار ندادند و دری هم نگشادندفریاد و فغان از دل آشفته کشیدیم

گفتند حسین از چه فغان است و خروش ستما خلوت خاص از پی هرکس نگزیدیم

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از شوق و عشق به معشوق صحبت می‌کند. هنگامی که بویی از گلستان محبوب به مشامش می‌رسد، به سمت آن می‌دود و با عشق خود را از دنیا جدا می‌کند. او و همراهانش به جستجوی حرم وصال می‌روند و علی‌رغم تلاش‌هایشان، وقتی به در می‌رسند، کسی در را به روی آنها باز نمی‌کند. آنها با فراغت و ناامیدی فریاد می‌زنند و از دل آشفته خود شکایت می‌کنند. دیگران از آنها می‌پرسند که چرا اینقدر فریاد می‌زنند، اما آنان در تلاش برای ورود به خلوت خاص محبوب هستند.