شمارهٔ ۱۴۰
ما که در بادیه عشق تو سرگردانیمکعبه کوی ترا قبله دلها دانیم
چشم ما گر همه با ناوک محنت دوزنددیده بر دوختن از دیده تو نتوانیم
کوی تو کعبه و دیدار تو عید اکبرکیش ما این که در آن عید ترا قربانیم
عوض کوی تو گر روضه رضوان بدهندهم بخاک سر کوی تو که ما نستانیم
داغها بر جگر ماست چو لاله لیکنبه نسیمی ز وصال تو گل خندانیم
ما گدای در یاریم ولیکن چو حسیناندر اقلیم وفاداری او سلطانیم