شمارهٔ ۶۲

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: انمیبخشد۵ بیت

دوست آن دارد و آن است که جان می‌بخشدمهربانی به دل اهل دلان می‌بخشد

عقل و جان هر که کند پیشکش دلبر خویشگوهر و لعل به دریا و به کان می‌بخشد

صفت روی دلارام کنم کاو داردآن ملاحت که حلاوت به زبان می‌بخشد

آتش عشق توام داد حیاتی به از آنکآب الوند به خاک همدان می‌بخشد

چشم و ابروی تو را گو که به نخجیر مروصید خود روح بدان تیر و کمان می‌بخشد

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر درباره عشق و مهربانی سخن می‌گوید. او بیان می‌کند که محبت و بخشش جان به دیگران، روح را سرشار از خوشی می‌کند. کسی که عشق خود را به محبوبش تقدیم می‌کند، ارزش و زیبایی بیشتری به زندگی خود می‌بخشد. همچنین، شاعر به زیبایی‌های محبوب اشاره می‌کند و می‌گوید که این زیبایی، لذتی خاص به زبان و دل می‌بخشد. عشق او زندگی را به گونه‌ای پرمعنا می‌کند که از آب‌ها و زمین‌ها نیز ارزشمندتر است. در نهایت، شاعر به بهت و زیبایی چشمان محبوب اشاره دارد و می‌گوید که این زیبایی روح را آغشته به محبت و عشق می‌کند.