شمارهٔ ۴۹

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: ایصبح۶ بیت

از وقت صبح هست دلم را صفای صبحجانم منور است به نور لقای صبح

از باد صبح گشت معطر دماغ مندارد دلم همیشه هوای هوای صبح

یابد یقین ز ظلمت بیگانگی خلاصهر جان آشنا که شود آشنای صبح

از تیغ صبح لشکر شب منهزم شودتا شاه اختران بود اندر قفای صبح

ای شب جمال صبح سزای تو می‌دهدجز روی یار من ندهد کس سزای صبح

این منزل اقامت جای قرار نیستچون وصل دوست از آن شد لقای صبح

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این اشعار از زیبایی و امیدواری صبح سخن می‌گوید. او دلش را پر از صفای صبح می‌داند و نور صبح را مایه روشنی جانش می‌بیند. او از بوی معطر صبح لذت می‌برد و دلش همیشه هوای صبح را دارد. همچنین، صبح را به عنوان زمانی برای رهایی از غم و بیگانگی توصیف می‌کند و می‌گوید که در برابر صبح، شب شکست می‌خورد. شاعر به زیبایی‌های صبح اشاره می‌کند و می‌گوید که هیچ چیز به جز چهره معشوقش در صبح برایش اهمیت ندارد. در نهایت، او بیان می‌کند که این دنیا محل اقامت نیست و تنها وصال معشوق است که می‌تواند آرامش و قرار به او هدیه دهد.