شمارهٔ ۳۸
دوستی دامنت آسان نتوان داد ز دستجان شیرین منی جان نتوان داد ز دست
نفسی گر نشکیبم ز لبت معذورمتشنهام چشمهٔ حیوان نتوان داد ز دست
کردم اندیشه سر خویش توان داد به توآن سر زلف پریشان نتوان داد ز دست
چون منی گر برود برگ گیاهی کم گیرقامت سرو خرامان نتوان داد ز دست
هر چه اندوختهام گر برود باکی نیستشرف صحبت جانان نتوان داد ز دست
دل زندانی خود را چو خلاصی جستمگفت کان چاه زنخدان نتوان داد ز دست
به ملامت نشود دور همام از لب یارخار گو باش گلستان نتوان داد ز دست