شمارهٔ ۱۷۶

وزن: مفعول مفاعلن فعولن (هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف)قافیه: ی۷ بیت

می‌آمد و خلق شهر در پیوز شرم روان ز عارضش خوی

دزدیده به سوی من نظر کردکز دوست مباش بی‌خبر هی

در حال و ان یکاد برخواندهر کس که نظر فکند بر وی

خوبان جهان کمر ببستنددر خدمت سرو دوست چون نی

زاهد چو لبش بدید می‌گفتمن توبه نمی‌کنم از این می

هر جا که فتاد عکس رویشگلزار همی شکفت در پی

می‌رفت و همام در پی اوفریادکنان که هجر تا کی

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به توصیف زیبایی و جذابیت محبوبش می‌پردازد. او می‌گوید مردم شهر به زیبایی محبوبش توجه دارند و از شرم او سر به زیر می‌اندازند. محبوب، نگاهی دزدکی به شاعر می‌اندازد و او را از حال و هوای عشق خود بی‌خبر نمی‌گذارد. بعد از آن، هر کسی که به محبوب نگاه کند، دلش می‌لرزد و زیبایانی که در جهان هستند، خود را در خدمت او قرار می‌دهند. زاهدی که می‌بیند محبوب در حال نوشیدن می‌باشد، اعلام می‌کند که هرگز از می آشامیدن توبه نخواهد کرد. هر جا که محبوب قدم می‌گذارد، گل‌ها می‌شکفند و شاعر در پی محبوب فریاد می‌زند که جدایی تا کی ادامه خواهد داشت.