شمارهٔ ۱۶۴
ملامت میکند دشمن مرا در عشق ورزیدنبه چشم عاشقان باید جمال شاهدان دیدن
نگردانند بدگویان مرا دور از نکورویانبه آواز سگان نتوان ز کوی دوست گردیدن
میان خلق میباید که عاشق راز نگشایدولی هرگز نمیشاید به گل خورشید پوشیدن
ملامت باد پندارم چو وصل دوست میخواهمبه هر بادی نمیشاید چو برگ بید لرزیدن
تورا ای ماه خرگاهی رسد بر دلبران شاهیبباید جمله خوبان را زمین پیش تو بوسیدن
ز روی خوب میبینم جهان پر فتنه و غوغاوز اینجا گشت هم پیدا طریق بت پرستیدن
از عکس روی چون ماهت به شب روشن شود راهتکسی را سوی خرگاهت نباید راه پرسیدن
تماشا را اگر روزی میان باغ بخرامینباشد باغبانان را دگر پروای گل چیدن
دهان غنچه خوش باشد سحرگه چون شود خندانولی ذوقی دگر دارد لبت هنگام خندیدن
به صورت سرو میماند به بالای خوشت لیکنچه داند سرو بی معنی چنین شیرین خرامیدن
اگر بیرون کند بلبل ز سر سودای روی گلبود امکان که باز آید همام از عشق ورزیدن