شمارهٔ ۱۶۳

وزن: مفعول مفاعیلن مفعول مفاعیلن (هزج مثمن اخرب)قافیه: یدن۷ بیت

در باغ چو بالایت سروی نتوان دیدنصد سرو فدا بادا هنگام خرامیدن

ای نور الهی را از روی شما عکسیما آینه صانع خواهیم پرستیدن

صبح از هوس رویت رفتم به گلستان‌هاباشد که کنم خود را مشغول به گل چیدن

گل‌ها چو مرا دیدند فریاد برآوردندکان گل که تو می‌خواهی اینجا نتوان دیدن

چون ابر همی‌گریم بر غنچهٔ خندان لبتا از شکرت دیدم شیرینی خندیدن

فرهاد اگر دیدی آن چهره شیرین رااز دست شدی دستش در سنگ تراشیدن

در چشم منی نتوان خار مژه بر هم زدترسم که گلت یابد زحمت ز خراشیدن

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر درباره زیبایی و جذابیت بانو سخن می‌گوید و آن را به سرو در باغ تشبیه می‌کند. او می‌گوید که حضور این بانو باعث می‌شود تا حتی صد سرو هم فدای او شوند. شاعر از نور الهی که در چهره بانو می‌درخشد یاد می‌کند و به آینه‌ای اشاره می‌کند که می‌خواهد این نور را پرستش کند. سپس به گلستان می‌رود تا خود را مشغول چیدن گل کند، اما متوجه می‌شود که هیچ گلی به زیبایی آن بانو نیست. شاعر همچنین از احساسی عمیق از عشق و اندوه سخن می‌گوید و به غم و گریه‌ای که برای زیبایی او دارد، اشاره می‌کند. در نهایت، او به آن چهره شیرین اشاره می‌کند و از ترس آسیب به آن زیبایی صحبت می‌کند.