شمارهٔ ۱۳۴

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: ادم۷ بیت

نرسیده‌ست به گوش تو مگر فریادمورنه هرگز ندهد دل که نیاری یادم

در همه شهر چو روی تو ندیدم روییکه بر او فتنه شوی تا بستاند دادم

طاقت آمدنم نیست مگر خاک شومتا از اینجا به سر کوی تو آرد بادم

تا رگی در تن من زنده بود می‌ورزمهوس بندگیت وز دو جهان آزادم

اشک رازم همه چون باد فرو می‌خواندور نه من راز تو را پیش کسی نگشادم

هر کسی را بود از دوست تمنای وصالمن بیچاره به امید خیالی شادم

دوش می‌گفت خیال تو که بیچاره همامخوش نیاسود دمی تا قدمی ننهادم

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر از یک عاشق است که به معشوقش فریاد می‌زند و از درد و longing (شوق) خود صحبت می‌کند. او احساس می‌کند که کسی صدایش را نمی‌شنود و دلش نمی‌تواند یاد معشوق را فراموش کند. در شهر هیچ‌کس را مانند معشوق نمی‌بیند که بتواند دلش را تسکین دهد. او تحمل زندگی را ندارد و آرزو دارد که خاک شود تا به سر کوی معشوق برود. عاشق می‌گوید که تا زمانی که در بدنش رگی زنده است، برای عشق معشوقش تلاش خواهد کرد و از دو جهان آزاد است. همچنین او اشاره می‌کند که راز محبتش را به کسی نگفته و حتی با خیال معشوق هم آرامش ندارد.