شمارهٔ ۱۲۶

وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)قافیه: ول۷ بیت

زهی مقبل که شد پیش تو مقبولبود دایم به سودای تو مشغول

گر از رویت نیابد عقل نوریز بینایی شود جاوید معزول

مثال روی تو با دیدۀ مامثال آفتاب و چشم معلول

حیات جاودانی آن کسی یافتکه شده از تیر مژگان تو مقتول

چه حاصل اهل حکمت را ز تحصیلچو غیر از گفت و گویی نیست محصول

گر از عشقت کنم شکلی تصورنه جنس و فصل ونه موضوع و محمول

همام از عشق گوید داستان‌هاکه با معشوق نتوان گفت معقول

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و شدت تاثیر آن بر روح و عقل انسان‌هاست. شاعر می‌گوید که عاشق به خاطر معشوقش همیشه در فکر اوست و حتی اگر عقل از نور چهره معشوق محروم شود، جاویدان از بینایی خود محروم خواهد بود. به تعبیر شاعر، زیبایی معشوق مانند آفتاب است که برای چشم معلول قابل درک نیست. او همچنین اشاره می‌کند که حیات جاودانی نصیب کسی می‌شود که به خاطر عشق معشوق به کشته شدن می‌رسد. در نهایت، شاعر به این نکته می‌پردازد که صحبت‌های اهل حکمت به جز گفت‌وگوهای بی‌ثمر چیز دیگری نیست و عشق آن‌قدر عمیق است که نمی‌توان از آن به صورت منطقی و معقول صحبت کرد.