شمارهٔ ۳۵ - در فراق
درمان دل خسته ندانم ز که جویمیا حال پریشانی خاطر به که گویم
خود با که توان گفت که در آتش هجرانخوناب دل و دیده چه آورد به رویم
تا سر بودم بر سر زانو نهم از غمتا جان بودم در طلب وصل بپویم
ترک سر و زر گویم و روی از تو نتابمرخسار به خون شویم و دست از تو نشویم
تا بر سر من بگذری از ناز و تکبردر پای تو افتاده چو خاک سر کویم
ای دوست! چه گویم من بیچاره ی مسکینکز زلف چو چوگان تو سرگشته چو گویم
گر زآنکه به تیغ تو شوم کشته چو حیدرمن ترک تو ای ترک پریچهره نگویم