بخش ۴۴ - باب نوزدهم در عزلت که تنها نشستنست و از غوغای خلایق باز رستن

۱۳ بیت

بیا، ای در جهان مشهور گشتهبصدر انجمن مغرور گشته

بهر کس تا بکی هر جا نشینی؟خدا یار تو، گر تنها نشینی

دویدی سالها در هر طریقینشستی عمرها با هر رفیقی

بچشم خویشتن صد عیب دیدیبگوش خویش صد غیبت شنیدی

بمردم این همه آمیختن چیست؟برای خود بلا انگیختن چیست؟

گریزان باش، تا عیبت ندانندرفیقان تو در غیبت نمانند

گر این نام و نشان گردد گم از توتو از مردم خلاصی، مردم از تو

ز غم یعقوب و یوسف هر دو رستندکه روزی چند در خلوت نشستند

پدر در کلبه احزان درآمدپسر در خلوت زندان درآمد

یکی آخر عزیز مصر گردیدیکی در چشم خود نوری دگر دید

چو می در شیشه گر خلوت گزینیدل از گرد کدورت پاک بینی

چو گل در پرده گر خلوت پسندیبرون آیی و بر مردم بخندی

بخلوت گر روی، از روی تحقیقبچوگانت در آید گوی توفیق

خلاصه

هوش مصنوعی: این متن دعوت به خلوت و دوری از جمعیت و غیبت دیگران است. شاعر به کسی که در جامعه مشهور شده اشاره می‌کند و می‌گوید اگر در تنهایی به خود و عیوب خود توجه کنی، بهتر می‌توانی خود را اصلاح کنی و از غیبت و مشکلات دور باشی. او مثال‌هایی از داستان یعقوب و یوسف می‌آورد که در تنهایی به آرامش رسیدند و به درجات بالایی دست یافتند. در نهایت، شاعر توصیه می‌کند که با خلوت‌گزینی می‌توان دل را از کدورت‌ها پاک کرد و در جمع با آرامش بیشتری حضور داشت.