بخش ۳۸ - باب شانزدهم در فواید کم خوردن که بواسطه شورش عشق از قحط سال هجر باز رستنست

۱۲ بیت

بیا، ای چون مگس بر گرد خوانهادوان چون سگ ببوی استخوانها

بخوردن تا بکی آلوده بودن؟خوشا! کم خوردن و آسوده بودن

غذای کم شفا انگیز باشدبلی، اصل دوا پرهیز باشد

ز شوق خوردن و ذوق چشیدنچرا بار شکم باید کشیدن؟

زن پربار باشد مرد پرخوارکزو صد ناخوشی زاید بیک بار

همه عمر تو در خوردن سرآمدترا چاه طبیعت پر برآمد

میفگن هر دم از نفس هوسناکطعام پاک را در چاه ناپاک

تنور معده را پر دود گردیصفای دل بخار آلود گردی

بخار آمیز شد پیه دماغتاز آن روشن نمیسوزد چراغت

گر از خوردن شود قدر کسان بیشپس از مردن سگان باشند در پیش

چرا کاری کند فرزند آدم؟که باید بودن او را از سگان کم

ز کم خوردن شفای جان و تن باشبدین قانون طبیب خویشتن باش

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به انتقاد از پرخوری می‌پردازد و بر اهمیت کم‌خوری و اعتدال در تغذیه تأکید می‌کند. او می‌گوید که خوردن زیاد نه تنها سلامتی را به خطر می‌اندازد، بلکه باعث می‌شود زندگی به هدر برود و انسان‌ها به مانند سگ‌ها در جست‌وجوی خوراک بیفتند. بر اساس شعر، کم خوردن موجب سلامتی و آرامش است و پزشکان نیز بر این اصل تأکید دارند که پرهیز از غذا یک نوع درمان است. در نهایت، شاعر مردم را به تأمل درباره نحوه خوردن و زندگی‌شان دعوت می‌کند و یادآور می‌شود که باید از هوس‌های بی‌معنی در غذا پرهیز کنند.