بخش ۳ - در بیان آنکه فلک را قبله حاجات و کعبه مناجات اعتقاد نباید کرد

۱۶ بیت

خطابی دوش کردم با دل ریشکه: ای مشغول فکر باطل خویش

نشاید جهل خود اثبات کردنفلک را قبله حاجات کردن

زنان مر چرخ را سازند گردانچرا سرگشته چرخند مردان؟

گر او کس را بمقصودی رساندیدرین سرگشتگی چندین نماندی

فلک جامست و ساقی خالق دهروزو در کام ما گه نوش و گه زهر

ترا گر تلخ وگر شیرین شود کامهم از ساقی شناس او را، نه از جام

بدستت گر می امید دادندمگو کز ساغر خورشید دادند

جوی کز مزرع بیچون رسیدستمگو کز خرمن گردون رسیدست

نه جوزا جو دهد، نه کهکشان کاهنه کس را خوشه بخشد خرمن ماه

فلک را اختیاری هست، شک نیستولی این کارها کار فلک نیست

فلک گوییست دایم در تگ و پویفضای لامکان چوگان آن گوی

بخود این گوی در میدان نگرددکه هرگز گوی بی چوگان نگردد

بود چوگان او در دست تقدیردرین گشتن ندارد هیچ تقصیر

ولی زین نکته واقف نیست هر کسهمین اهل هدایت داند و بس

خداوندا، دلیل راه ما شوباقلیم هدایت رهنما شو

هدایت را رفیق راه ما کنمحمد را شفاعت خواه ما کن

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر با دل غمگین خود سخن می‌گوید و به جهل و اشتباهات انسان‌ها اشاره می‌کند. او به مخاطبان می‌گوید که نباید به افکار باطل پرداخته و فلک را به عنوان قضا و تقدیر در نظر بگیرند. شاعر تأکید می‌کند که نقش ستارگان در زندگی ما تنها به عنوان یک عامل است و سرنوشت به دست تقدیر است. در پایان، او از خداوند درخواست می‌کند که راه هدایت را نشان دهد و محمد (ص) را شفیع ما قرار دهد. این شعر به نوعی به جستجوی حقیقت و درک مسیری صحیح در زندگی می‌پردازد.