شمارهٔ ۴۲۳

۷ بیت

عشاق را حیات بجانست و جان توییجان را اگر حیات دگر هست آن تویی

هر جا مهیست پیش رخت هست ناتمامماه تمام روی زمین و زمان تویی

یوسف اگر چه بود بخوبی عزیز مصرحالا بملک حسن عزیز جهان تویی

گر صد هزار مهر نمایند مهوشانایشان ستمگرند، همین مهربان تویی

گر دل ز درد خون شد و گر جان بلب رسیدغم نیست، چون طبیب من ناتوان تویی

خیز، ای رقیب و جای سگش را بمن گذارمن کیستم، اگر سگ این آستان تویی؟

گر جان بباد داد هلالی از آن چه باک؟جانی که هست در تن او جاودان تویی

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به ابراز عشق و معشوقه پرداخته و نشان می‌دهد که چگونه عشق به معشوق زندگی و جان را به وجود می‌آورد. شاعر با مصداق‌هایی همچون "ماه تمام" و "عزیز جهان"، محبوب خود را به عنوان بهترین و کامل‌ترین موجود معرفی می‌کند. او همچنین ذکر می‌کند که اگرچه دیگران ممکن است مهربان باشند، اما عشق واقعی تنها در معشوق اوست. شاعر به دردها و رنج‌های عاشقانه اشاره می‌کند و بیان می‌کند که طبیب و نجات‌دهنده او تنها معشوقش است. در پایان، شاعر از رقیب می‌خواهد که جای خود را به او بدهد و خاطرنشان می‌کند که اگر عشق و جان در معشوق باشد، هیچ چیز دیگری اهمیت ندارد.