شمارهٔ ۴۰۹

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: رنکنی۵ بیت

چه حاجتست که گه خشم و گه عتاب کنی؟کرشمه ای بنما، تا جهان خراب کنی

شراب خورده و خنجر کشیده آمده ایکه سینه ام بشکافی، دلم کباب کنی

چه غم که توبه من بشکنی؟ از آن ترسمکه دور من چو رسد توبه از شراب کنی

بروز واقعه ما را ز کوی خویش مرانچو می رویم چه حاجت که اضطراب کنی؟

هلالی، این همه از دست خویش می سوزیکه ذره ای و تمنای آفتاب کنی

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به معشوق خود خطاب می‌کند و از او می‌خواهد که به جای خشم و سرزنش، با ناز و کرشمه خود دل او را بیازارد. او به وضوح بیان می‌کند که معشوق با آمدن و رفتار خود، دل او را می‌شکند و او را به درد می‌آورد. همچنین اشاره می‌کند که حتی اگر توبه کند، نگران نیست چرا که عشق و شراب به او ارتباطی دارند. شاعر به معشوق می‌گوید که وقتی از او دور می‌شود، نباید او را به اضطراب بیندازد و در پایان با یک تعبیر عاطفی می‌گوید که چقدر از خود می‌سوزد برای دستیابی به معشوق. این شعر تداعی‌گر احساسات عمیق عاشقانه و دلتنگی است.