شمارهٔ ۴۰۷

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: ابکنی۷ بیت

اگر بلطف بخوانی وگر بجور برانیتو پادشاهی و ما بنده توایم، تو دانی

ترا، اگر چه نیاز کسی قبول نیفتدمن از جهان بتو نازم که نازنین جهانی

بهر کسی که نشستی مرا بخاک نشاندیدگر بکس منشین، تا بر آتشم ننشانی

بهر کجا که رسیدم ز خوبی تو شنیدمچو روی خوب تو دیدم هنوز بهتر از آنی

بغیر جان دگری نیست در دل تنگمامید هست که آن هم نماند و تو بمانی

طریق مهر تو ورزم بهر صفت که توانمتو نیز مرحمتی کن بآن قدر که توانی

ز روی شوق هلالی هوای بزم تو دارددرین هوس غزلی گفت، تا بلطف بخوانی

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به ستایش معشوق می‌پردازد و بیان می‌کند که اگر او با نیکی و محبت با او رفتار کند، او را چون پادشاهی عزیز می‌دارد و خود را بنده او می‌داند. او اشاره می‌کند که حتی اگر کسی به او احتیاجی نداشته باشد، او هنوز هم به خاطر زیبایی و ویژگی‌های معشوق به او افتخار می‌کند. شاعر از عمق عشقش سخن می‌گوید و می‌گوید که در دلش تنها یک عشق وجود دارد و به امید ماندن معشوق است. او در نهایت از معشوق می‌خواهد که محبتش را نشان دهد و به او لطف کند. شعر با اشاره به زیبایی معشوق و عشق شاعر به او پایان می‌یابد.