شمارهٔ ۳۹۰
ای مسلمانان، گرفتارم بدست کافریشوخ چشمی، تیز خشمی، ظالمی، غارتگری
با اسیران و غریبان سرکشی هر دم کنیاز رخ گل رنگ او هر سو بهار خرمی
با حریفان دگر معشوق عاشق پروریوز دهان تنگ او هر گوشه تنگ شکری
چیست دانی، صف بصف، مژگان تیزش هر طرف؟ناوک اندازان سپاهی، نیزه داران لشکری
در بر سیمین، دلی داری، بسختی همچو سنگوه! که دارد این چنین سنگین دلی، سیمین بری؟
بندگانش تاجدارانند و گرد کوی اوهر قدم تاج سری، افتاده بر خاک دری
تاب ظلم او ندارم، الله الله! چون کنم؟من گدای بی کسی، او پادشاه کشوری
ای که می گویی: هلالی، سر نخواهی باختنباش تا فردا میان خاک و خون بینی سری