شمارهٔ ۳۷۲
ای تیر غمت را دل عشاق نشانهخلقی به تو مشغول و تو غایب ز میانه
گه معتکفِ دِیرم و گه ساکن مسجدیعنی که ترا میطلبم خانه به خانه
هر کس به زبانی صفت مدح تو گویدمطرب به سرود نی و بلبل به ترانه
حاجی به رهِ کعبه و من طالب دیداراو خانه همی جوید و من صاحب خانه
مقصود من از کعبه و بت خانه تویی، تومقصود تویی کعبه و بت خانه بهانه
چون در همه جا عکس رخ یار توان دیددیوانه نیم من، که روم خانه به خانه
افسون دل افسانهٔ عشقست وگر نیباقی به جمالت که فسونست و فسانه
تقصیر هلالی به امید کرم تستیعنی که گنه را به ازین نیست بهانه