شمارهٔ ۳۶۶

وزن: مفعول فاعلاتن مفعول فاعلاتن (مضارع مثمن اخرب)قافیه: اله۷ بیت

به کجا روم ز دردت؟ چه دوا کنم؟ چه چاره؟که هزار باره خون شد جگر هزار پاره

منم و ز عشق دردی، که اگر به کوه گویمبه خدا که نرم گردد دل سختِ سنگ خاره

به دو دیده کی توانم که رخ تو سیر بینم؟دو هزار دیده خواهم که تو را کنم نظاره

مه من، ز جمع خوبان به کسی تو را چه نسبت؟تو زیاده‌ای ز ماه و دگران کم از ستاره

ز برای کشتن من، چو بس است چشم شوختز چه می‌کشند خنجر، مژه‌ها ز هر کناره؟

چو غنیمت است خوبی به کرشمه جلوه‌ای کنکه به عالم جوانی نرسد کسی دوباره

دل خسته هلالی، چو بسوختی حذر کنکه مباد از آتش او برسد به تو شراره

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این غزل از درد عشق و رنجی که این عشق برایش به همراه دارد می‌گوید. او نمی‌داند چگونه با این درد کنار بیاید و ذکر می‌کند که حتی اگر از حال خود به کوه بگوید، دل سنگی هم نرم می‌شود. او به زیبایی محبوبش اشاره کرده و ابراز می‌دارد که برای دیدن صورتش به دو هزار چشم نیاز دارد. همچنین، از برتری محبوبش نسبت به دیگران صحبت می‌کند و می‌گوید که زیبایی‌اش با کرشمه‌ای خاص به دلخواهش می‌تواند جلوه‌گر شود. در نهایت، او هشدار می‌دهد که باید از آتش عشق دوری کند تا دچار ضرر نشود.