شمارهٔ ۳۵۳

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: ابانداخته۷ بیت

بر سر راه تو بودم، که رسیدی ناگاهجلوه‌ای کردی و آن جلوه مرا برد ز راه

گر به سرحلقهٔ تسبیح ملک باز رسیقدسیان نعره برآرند که: سبحان الله!

گر به منزلگهِ وصلت نرسم معذورمره دراز است و مرا عمر به‌غایت کوتاه

گریه‌ای کردم و از گریه دلم تسکین یافتآه! اگر گریه نمی‌بود، چه می‌کردم؟ آه!

صد شب هجر گذشت و مه من پیدا نیستطرفه عمری! که به صد سال ندیدم یک ماه

عمرها دولت وصلت به دعا خواسته‌امما غلامان قدیمیم و به جان دولت‌خواه

از سجودِ درِ او منع هلالی مکنیدکه سر خویش نهادست به امید کلاه

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به لحظه‌ای اشاره می‌کند که محبوبش ناگهان به او نزدیک می‌شود و زیبایی‌اش او را شگفت‌زده می‌کند. او از دشواری‌ها و طولانی بودن راهی که برای رسیدن به محبوبش باید طی کند، می‌گوید و اظهار می‌کند که عمرش به پایان رسیده و نمی‌داند چگونه بدون گریه و اندوه سر کند. شاعر نگران است که برای رسیدن به محبوبش باید دعا کند و ابراز می‌کند که او و دیگران همیشه شیفته و خواهان محبت الهی هستند. در نهایت، او از این که امیدش را بر سر سجود گذاشته، می‌گوید.