شمارهٔ ۳۴۰

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: انهتو۷ بیت

من بیدل بعمر خود ندیدم یک نگاه از تونمیدانم چه عمرست این؟ دریغ و درد و آه از تو!

همان روزی که گشتی پادشاه حسن، دانستمکه داد خود نخواهد یافت هرگز دادخواه از تو

مکش هر بی گنه را، زان بترس آخر که در محشرطلب دارند فردا خون چندین بی گناه از تو

تو شاه ملک حسنی، من گدای درگه عشقممقام بندگی از من، سریر عز و جاه از تو

ز هجرت هر شبی سالی و هر روزم بود ماهیکسی داند که دور افتاده باشد سال و ماه از تو

برغم خویش، تا با غیر دیدم یار دمسازتگهی از غیر مینالم، گهی از خویش و گاه از تو

هلالی بی تو در شبهای هجران کیست میدانی؟سیه بختی، که روز روشن او شد سیاه از تو

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به دلبستگی عمیق و درد فراق خود از معشوق اشاره می‌کند. او می‌گوید که هیچگاه نگاه معشوق را ندیده و از این رو احساس دریغ و درد می‌کند. شاعر در زمان سلطنت حسن، می‌فهمد که هر کس به دنبال عدالت از معشوق نمی‌تواند آن را بیابد. او تأکید می‌کند که نباید بی‌گناهان را مورد ظلم قرار داد، چرا که در روز قیامت، از خون این افراد پرسش خواهد شد. شاعر خود را گدای عشق می‌داند و مقام بلندی را برای معشوقش قائل است. دوری از معشوق برایش به معنای گذر زمان به سختی است. او در حالتی از احساسات متضاد، از دیگران و از خود می‌نالد و در نهایت به این نتیجه می‌رسد که دوری از معشوق، زندگی‌اش را تیره و تار کرده است.