شمارهٔ ۳۲۰

وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)قافیه: مبیرون۷ بیت

گهی لطفست و گاهی قهر کار دلربای منولی لطف از برای دیگران، قهر از برای من

بخوبان تا وفا کردم جفا دیدم، بحمداللهکه تقریب جفای خوبرویان شد وفای من

دعای خویش را شایسته احسان نمیدانمخوشم گر لایق دشنام هم باشد دعای من

بدرد عشق خو کردم، ندارم تاب بیداریطبیبا، ترک درمان کن، که درد آمد دوای من

بلای من شد این بالا، خدا را، پیش من بنشیننمیخواهم که پیش دیگران آید بلای من

ز اشک خود بخون آغشته ام، سوی تو چون آیمکه بر خاک درت جا نیست پاکان را، چه جای من؟

هلالی، بعد ازین خواهم: قدم از فرق سر سازمکه در راهش سر من رشکها دارد بپای من

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از حال و هوای عاشقانه و پیچیدگی‌های عشق سخن می‌گوید. او به متناقض بودن رفتار معشوق اشاره می‌کند که گاهی با لطافت و گاهی با قهر با او برخورد می‌کند. شاعر از جفای معشوق و وفای خود سخن می‌گوید و این احساس را به دیگران نسبت نمی‌دهد. او از درد عشق شکایت دارد و از طبیب می‌خواهد که او را درمان نکند، زیرا این درد برایش به نوعی درمان است. شاعر همچنین ابراز می‌کند که بلای عشقش، او را به شدت آزرده کرده و نمی‌خواهد این بلایا برای دیگران اتفاق بیفتد. اشک‌هایش به خون آغشته شده و بیانگر شدت غمش است. در نهایت، او تصمیم می‌گیرد که از افتادگی و زحمت در عشق دست بکشد و بگوید که سرش را برای عشق قربانی می‌کند.