شمارهٔ ۳۲

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: اریما۵ بیت

نمی توان بجفا قطع دوستداری ماکه از جفای تو بیشست با تو یاری ما

بسی چو ابر بهاران گریستیم و هنوزگلی نرست ز باغ امیدواری ما

بچشم چون تو عزیزی شدیم خوار ولیز عزت دگران بهترست خواری ما

غبار کوی تو ما را ز چهره دور مبادکه با تو می کند اظهار خاکساری ما

ز حال زار هلالی شبی که یاد کنمفلک بناله درآید ز آه و زاری ما

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به احساس عمیق دوستی و وفاداری اشاره دارد که تحت تأثیر جفای معشوق قرار گرفته است. شاعر بیان می‌کند که حتی اگر معشوق به او بی‌توجهی کند، این رفتارش نمی‌تواند محبت او را قطع کند. او از غم و اندوهی که ناشی از دوری و بی‌توجهی معشوق است، سخن می‌گوید و با یادآوری خاطرات تلخ، به شدت احساس درد و ناتوانی می‌کند. همچنین، اگرچه در چشمان معشوق خوار شده، اما این خواری را به عزت دیگران ترجیح می‌دهد. در نهایت، شاعر از غبار و نشانه‌های حضور معشوق در زندگی‌اش صحبت می‌کند که نشان‌دهنده تعهد و اعتبار او به این دوستی است.