شمارهٔ ۳۱۷

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: ینتوباشیومن۷ بیت

فدای آن سگ کو باد جان ناتوان منکه بعد از مرگ در کوی تو آرد استخوان من

چو داری عزم رفتن، با تو نتوان درد دل گفتنکه وقت رفتن جانست و میگیرد زبان من

من از بی مهری آن ماه مردم، کی بود، یارب؟که با من مهربان گردد مه نامهربان من؟

زبان یار شیرینست و کام من بصد تلخیزهی لذت! اگر باشد زبانش در دهان من

گمان دارم که: با من اتفاقی هست آن مه راچه باشد، آه! اگر روزی یقین گردد گمان من؟

تب هجران بنوبت میستاند جان مشتاقانگرین نوبت بجان من رسد، ای وای جان من!

هلالی، شعله‌های برق آهم رفت بر گردونملک را بر فلک دل سوخت از آه و فغان من

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به احساسات عمیق عاشقانه و درد جدایی اشاره دارد. شاعر از عشق و عواطف خود نسبت به معشوق می‌گوید، به طوری که به فدای سگش که بعد از مرگش استخوانش را به معشوق می‌آورد، اشاره می‌کند. او نمی‌تواند درد دلش را هنگام رفتن یار بیان کند، زیرا در آن لحظه هیچ حرفی نمی‌تواند بزند. شاعر به بی‌مهری معشوق اشاره می‌کند و از تلخی عشق می‌گوید. او گمان دارد که معشوق روزی به او محبت خواهد کرد و تبعات جدایی را احساس می‌کند. در نهایت، او با بیان آه و فغانش، احساس عمیق درد و اندوه ناشی از جدایی را بیان می‌کند.