شمارهٔ ۲۶۸

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلاتن (مجتث مثمن مخبون)قافیه: ینم۶ بیت

کدام صبح سعادت بود مبارک ازینم؟که در برابرت آیم، صباح روی تو بینم

زهی مراد! که عاشق هلاک روی تو گرددمراد من همه اینست، من هلاک همینم

گهی که سر بنهم بر زمین بپیش سگانتچنان خوشم که: مگر پادشاه روی زمینم

رو، ای صبا، تو کجا آمدی؟ که از سر آن کونشان پای سگش می رسد بنقش جبینم

اگر طبیب نهد گوش بر شکاف دل منهنوز بشنود از ضعف ناله‌های حزینم

کرم نمودی و گفتی: گدای ماست هلالیبلی، تو شاه بتانی و من گدای کمینم

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این غزل از حس عشق و شوق به معشوق سخن می‌گوید. او لحظه‌ای را وصف می‌کند که در صبحی خوشبخت به دیدار محبوب می‌رسد و از دیدن او به شدت خوشحال می‌شود. شاعر بیان می‌کند که عشق او به معشوق به قدری عمیق است که حاضر است برای او جان بدهد و حتی در مقابل سگ‌های او خود را فدای ایشان کند. همچنین، اشاره دارد که اگر طبیب به درد دل او گوش دهد، می‌تواند ناله‌های او را بشنود. در پایان، شاعر به وضعیتی خود را گدا و معشوق را به عنوان پادشاه توصیف می‌کند و نشان می‌دهد که در عشق، خود را در مرتبه‌ای پایین‌تر از محبوب می‌بیند.