شمارهٔ ۲۵۳
گر بخاکم گذرد یوسف گل پیرهنمبوی پیراهن یوسف شنوند از کفنم
بفراق تو گرفتار ترم روز بروزکس باین روز گرفتار مبادا که منم!
کوه غم گشتم و هر لحظه کنم سینه خویشطرفه حالیست که هم کوهم و هم کوه کنم!
لب ببستم ز سخن، ای گل خندان، که مبادمردمان بوی تو یابند ز رنگ سخنم
هر کسی در چمنی هم نفس سیم تنیمن و کنج غم و در سینه همان سیم تنم
نکنم یاد بهار و نروم سوی چمنچه کنم؟ دل نگشاید ز بهار و چمنم
گر دلم رفت، هلالی، گله از دوست خطاستدل چه باشد؟ که اگر جان برود دم نزنم